Stała ekspozycja poświęcona jest egzekucjom w Palmirach i na terenie Puszczy Kampinoskiej w latach 1939–1943, a także wydarzeniom na tym obszarze w trakcie II wojny światowej.

Scenerię dla ekspozycji stanowi surowa, modernistyczna bryła budynku proj. arch. Szczepana Wrońskiego. Nietypowe rozwiązanie architektoniczne – umieszczenie w czterech szklanych tubusach rosnących brzóz, które upamiętniają miejsca egzekucji – pomaga odczuć klimat miejsca. Przez przeszklone ściany obiektu widać cmentarz w Palmirach.

W centralnych częściach wystawy zatytułowanych: „Egzekucje 1939–1943. Palmiry–Puszcza Kampinoska” oraz „Ekshumacje-cmentarz w Palmirach 1945–1948” autorzy wystawy przedstawiają wykazy nazwisk osób pomordowanych i spoczywających na cmentarzu oraz spisy egzekucji z datami dziennymi i liczbami ofiar.

Ważną pozycję w tej części stanowią: biogramy wybranych ofiar, fotografie, pamiątki związane z ich życiem prywatnym, społecznym i zawodowym przekazane przez najbliższych, niemieckie zaświadczenia o śmierci więźniów oraz fotokopie podziemnej prasy (Biuletyn Informacyjny 1940, 1941) z informacjami o egzekucjach. W kilkudziesięciu gablotach (każda z oddzielnym światłem co ma stanowić nawiązanie do światła znicza nagrobnego) zostały umieszczone przedmioty z ekshumacji, które pozwoliły na identyfikację ofiar, korespondencja rodzin poszukujących bliskich, pisma i protokoły PCK.